अंक वाचण्यासाठी खालील मुखपृष्ठावर क्लिक करा.
फुलले रे मन माझे
- सुरेश पांढरीपांडे
(ज्येष्ठ नागरिक मंचात पदार्पणानंतर २०१५ मध्ये पहिल्या सामूहिक वाढदिवस सोहळ्यात सादर केलेल्या भावना)
(चाल:
फुलले रे क्षण माझे)
फुलले
रे मन माझे फुलले रे. खुलले रे मन माझे खुलले रे,
जेष्ठांच्या, हो जेष्ठांच्या,
जेष्ठांच्या, आशिषाने,
फुलले रे मन माझे फुलले रे, खुलले रे मन माझे खुलले रे ||
झुळूक मैत्रीची आली हि घेउन बंधुभावांचे ठसे,
हृदयात रुजले ते, खोलात श्वासात , चिम्बुनी जावे जसे
ह्या मित्रांचे, ह्या मित्रांचे ऋण मी फेडू कसे
जेष्ठांच्या, हो जेष्ठांच्या,
जेष्ठांच्या, आशिषाने, फुलले रे || १ ||
ओढ हि, ओढ हि उमजे ना,
सर्वांच्या त्या भेटीविना करमेना,
ह्या कट्ट्याची, ह्या कट्ट्याची धुंदीही जाईचना,
जेष्ठांच्या, हो जेष्ठांच्या, जेष्ठांच्या, आशिषाने, फुलले रे || २||
ह्या ग्रुपमधील मंडळी, मंडळी,
वडिल आणि बंधूंसम आहे मजसी,
ह्या सर्वांना, ह्या सर्वांना प्रणाम करीतो मी,
जेष्ठांच्या, हो जेष्ठांच्या, जेष्ठांच्या, आशिषाने, फुलले रे || ३ ||
फुलले रे मन माझे फुलले रे, खुलले रे मन माझे खुलले रे ||
टिप्पण्या
या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट
अंक वाचण्यासाठी खालील मुखपृष्ठावर क्लिक करा.
देणं कृतज्ञतेचं!
- अनिकेत अजित निकम न मस्कार! तुम्हा सर्वांना दिवाळी २०२० च्या आरोग्यमय शुभेच्छा! दिवाळीच्या किंवा तत्सम सणांच्या शुभेच्छा देताना आपण नेहमीच सुख समृद्धी लाभो वगैरे म्हणतो, पण आजची आपली सर्वांची कोविड २०१९ मुळे एकंदरीत परिस्थिती पाहता आरोग्यमय शुभेच्छा देणे किती गरजेचे आहे हे वेगळे सांगायला नको. आमचा कौटुंबिक व्यवसाय पर्यटनाचा असल्याने मी कायमच निरनिराळ्या ठिकाणी फिरतो आणि लोकांना नेहमी सुदृढ रहा. फिरत रहा असे सांगत असतो पण दुर्दैवाने आज तुम्हाला घरातच रहा असे नाईलाजाने सांगत आहे. डिसेंबर २०१९च्या अखेरीस मी, माझी पत्नी दी प्ती, मुलगा अद्वय आणि सासूबाई स्वतःच्या गाडीने ‘साम्राज्य’ पासून प्रवासास सुरुवात करून सोलापूर – कर्नूल - कडप्पा – तिरुपती - चेन्नई - पॉंडेचरी - मदुराई - रामेश्वर – उटी - म्हैसूर - हुबळी असा तब्बल चार हजार किलोमीटरचा प्रवास करून पुन्हा घरी आलो. २०२० हे वर्ष आमच्या स्वागतास सज्ज होतेच. प्रवासाच्या आठवणींमध्ये रमत रमत पुन्हा कामाला सुरुवात केली. आमचे ‘निकम टूर्सचे’ ऑफिस हे कर्वे पुतळा चौकात असल्या...
संस्कृत – समज आणि गैरसमज
- सौ. मानसी मांडे “ सं स्कृत ” हा शब्दच मुळी आपल्यासाठी एखाद्या संग्राह्य चीजवस्तू सारखा आहे . म्हणजे काय तर संस्कृत म्हटलं की , आपल्यामध्ये एकदम अभिमानाची भावना जागृत होते , हे अतिशय सुंदर आणि अमूल्य आहे हे आपल्याला माहित असतं , पण शोकेसमध्ये एखादं सुबक घंगाळं ठेवावं तसं ! अमूल्य असेल तरीही कायम दुर्लक्षित किंवा रोजच्या जीवनात काहीच उपयोग नसणारं ! आज संस्कृतची अवस्थापण अशीच आहे . सणवार , एखाद्या धार्मिक कार्यक्रमाच्या वेळीच संस्कृतचा वापर होतो . आणि दहावीपर्यंत अधिक गुण मिळवून देणारा विषय म्हणून ! संस्कृत म्हणजे मंत्र , भगवद्गीता आणि देवः देवौ - यापुढे आपली गाडीच जात नाही . अगदीच नाही म्हणायला कोणीतरी कालिदासाच्या साहित्याबद्दल काहीतरी बोलते . संस्कृतची विद्यार्थिनी म्हणून या सर्व गोष्टी माझ्यासाठी खरंच खूप त्रासदायक आहेत . त्यामुळे कायमच संस्कृत सारख्या देवभाषेची ही अवस्था का व्हावी आणि ही अवस्था कशी बदलता येईल याविषयी बर्‍याचदा स्वतःशीच विचारमंथन सुरू असते , बरेचदा सहाध्यायी , मित्र-मैत्रिणी , विद्यार्थी यांच्याशी बोलून हे कोडे ...
ही टिप्पणी लेखकाना हलविली आहे.
उत्तर द्याहटवा